Οστεοπόρωση

Η οστεοπόρωση έχει εξελιχθεί σε μείζων πρόβλημα σε παγκόσμιο επίπεδο, στατιστικά μία στις δύο γυναίκες μετά την ηλικία των 50 ετών θα υποστεί ένα κάταγμα σχετιζόμενο με την οστεοπόρωση κατά τη διάρκεια της ζωής της. Λόγω της εμμηνόπαυσης και της μεταβολής του επιπέδου των οιστρογόνων που συντελείται μετά από αυτήν, οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες από τους άνδρες σε διπλάσιο ποσοστό.

Η οστεοπόρωση είναι χρόνια πάθηση του μεταβολισμού των οστών, όπου σταδιακά μειώνεται η πυκνότητα αλλά και η ποιότητα τους, αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να είναι πιο εύθραυστα και να αυξάνεται ο κίνδυνος κατάγματος.

Οι πιο συχνές εντοπίσεις των καταγμάτων αυτών είναι ο καρπός, η σπονδυλική στήλη, ο ώμος και το ισχίο. Τα κατάγματα αυτά μπορεί να συμβούν μετά από μια απλή πτώση εξ΄ιδίου ύψους αλλά και χωρίς ιδιαίτερη βία. Μετά από οστεοπορωτικά κατάγματα η θνησιμότητα του ασθενούς αυξάνεται σημαντικά.

Η διάγνωση της οστεοπόρωσης γίνεται με τη μέτρηση της οστικής μάζας σε δύο σημεία του σώματος είτε στο ισχίο, είτε στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης.

Παράγοντες κίνδυνου είναι η ηλικία, το φύλο, το κάπνισμα, ο χαμηλός δείκτης μάζας σώματος, προηγούμενη θεραπεία με κορτιζόνη, προηγούμενο κάταγμα, οικογενειακό ιστορικό κατάγματος ισχίου, αλκοολισμός.

Στην ερώτηση εάν μπορεί να προληφθεί η οστεοπόρωση , ο υγιεινός τρόπος ζωής, η ισορροπημένη διατροφή και η σωματική άσκηση σίγουρα βοηθάνε προς αυτή την κατεύθυνση. Διακοπή του καπνίσματος, αποφυγή αλκοόλ, ικανοποιητική λήψη ασβεστίου και βιταμίνης D είναι πολύ σημαντικά.

Υπάρχουν πλέον αρκετά σκευάσματα για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης, κυρίως για λήψη από το στόμα αλλά και ενέσιμα. Είναι σημαντικό πρίν την έναρξη της θεραπείας να γίνει αιματολογικός έλεγχος ώστε να επιλέξουμε την κατάλληλη. Ο σκοπός της φαρμακευτικής αγωγής είναι η μείωση του καταγματικού κινδύνου.